Het alternatief voor emo-eten

Recent kreeg ik volgende vraag via de blog:

“Je zegt een paar keer dat je een ‘emo’ eter bent. Heb je dan nu een oplossing gevonden voor je emoties of gebruik je eten niet meer als uitlaatklep. Als dat zo is, wat is je uitlaatklep nu?”

De link tussen een gelukkig gevoel en eten heb ik eerder al eens beschreven in mijn blogpost Was Bruno al altijd te dik?, maar toen schreef ik er nog niet bij wat mijn alternatief geworden is hiervoor. Ten eerste, er is niet één alternatief. Wat ik persoonlijk het belangrijkste vond, was het loskoppelen van eten door emoties. Dat begint door te leren aanvoelen wanneer zo’n emoties je in de richting van de koelkast duwen. Dan probeerde ik steeds eerst na te denken wát nu net de oorzaak van die emoties was en vroeg ik me bij mezelf af of eten de oplossing hiervoor was. Simpel gezegd, maar veel moeilijker in de praktijk. Helaas.

Soms zat ik ’s avonds in de zetel en zag ik op tv mensen gezellig iets drinken en babbelen op café onder vrienden. Als ik dan begon te denken: meh, ik zit hier maar in de zetel. Dan ging de oude Bruno op zoek gaan naar chocolade of andere lekkere dingen om dat gevoel te verdoezelen. Maar de nieuwe Bruno voelde een emotie opkomen, besefte dat eten hier geen oplossing zou zijn… en nam de telefoon en hoorde eens rond of er geen vrienden in de buurt waren om iets mee te gaan drinken. De oorlog met het emo-eten was nog niet gewonnen, maar het stond toch al 1-0 voor mij. Booyah!

Of die keer dat ik weer eens teveel gegeten had. Of teveel van de té lekkere dingen. Ongezond dus. Ok, junkfood, ik beken. Toen dus, voelde ik me plots schuldig en kwaad worden op mezelf omdat ik die dingen gegeten had. Wat was de makkelijkste oplossing? Eten! Chocolade! Ja… nee dus. Zou ik me daar beter door gaan voelen? Zeker. Een half uurtje. Maximum. En dan weer slecht, en weer eten. En… Need I say more? Maar de nieuwe Bruno was zich hier van bewust en koos voor een alternatief: fietsen! Geen Ronde van Vlaanderen, maar desnoods gewoon een kwartiertje wat rondfietsen in de buurt. Ik moet er wel bij vertellen dat ik niet traag kán fietsen, dus al was het slechts een kwartiertje, ik kon er erg veel emoties in kwijt. Bij thuiskomst had ik een veel beter gevoel, wellicht had ik er ook nog eens een stuk van die hamburger weer afgefietst. Ha! 2-0 voor Bruno. Booyah again!

Nog een alternatief? Foto’s maken, aangezien dat één van mijn hobby’s is en ik dat dus gewoonweg leuk vind. Maar niet iedereen is een amateurfotograaf uiteraard, ik wil maar zeggen dat één van je hobby’s ook een alternatief kan zijn. Heb je geen echte hobby? Start er dan eentje!

En nu je toch tot hier gelezen hebt: nog een zeer erg fijne week gewenst! Make the best of it :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s