Was Bruno al altijd te dik?

I’m back! En wel met één van de mij toch meest gestelde vragen de afgelopen tijd, eentje waar ik niet direct zelf aan gedacht had, nl. ‘Was jij al altijd te dik?’. De korte versie: nee. Maar ik zal wat meer duiding geven :-)

Zoals je hierboven kan zien was ik een normaal gebouwd jongetje toen ik klein was en toen blijkbaar al gefascineerd door auto’s ook. Tot zover het fotografische bewijs, met dank aan mijn vader Koen, de fotograaf van dienst. Maar waar liep het dan fout? Geen idee eigenlijk, een exact moment kan ik er niet op kleven, maar het moet rond mijn puberteit geweest zijn. Ik haalde eerder al eens aan dat ik een emotioneel eter ben en soms denk ik dat mijn grootouders daar – onbewust weliswaar – voor iets tussenzitten.

Telkens ik met of bij mijn grootouders ging eten, leek het wel een gigantisch lekker buffet. Super natuurlijk en ik voelde mij ook goed in hun gezelschap. Toch even vermelden dat mijn moeder ook ontzettend lekker kan koken, ik zou niet willen dat ze kwaad is ;-) Maar zoals mijn bomma gehaktballetjes met krieken kan klaarmaken… finger licking good! Nu, ik wil maar aangeven dat ik misschien op die manier een goed en gelukkig gevoel ben gaan koppelen aan (lekker) eten. Op zich geen ramp, tenzij je daarmee gaat overdrijven natuurlijk.

Elke puber voelt zich op een gegeven moment wel eens niet goed in zijn of haar vel, maar wat was mijn ‘oplossing’ dan telkens? Inderdaad, eten! Na een tijdje zit je dan ook écht niet meer goed in je vel wegens wat overgewicht en begin je meer te eten om dat gevoel te compenseren. Hallo vicieuze cirkel! Op die manier ben ik dus steeds zwaarder geworden.

Zoiets weegt ook letterlijk op iemand, zeker op een puberende jongen. Je wordt bijna áltijd als laatste gekozen in de voetbalploeg tijdens de turnles, om dan nog maar over die verdomde coopertest te zwijgen! Ik mag blij zijn dat er gedurende een jaar of twee even een turnleraar was die mij plots punten gaf op inzet ipv resultaat. Mijn zelfvertrouwen kreeg toen met momenten echt een boost. Trouwens, in die periode ging mijn moeder ook naar (verschillende) diëtistes met mij, maar daar schrijf ik volgende keer wat meer over!

Een Reactie op “Was Bruno al altijd te dik?

  1. Pingback: Het alternatief voor emo-eten | De wereld van Bruno·

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s